En voor de poort sloegen zij haar met een ossestaart.
En op de brug brandden zij haar huid met vet.
En aan de oever van de rivier wierpen zij haar brekels toe.
En haar kinderen, die vele waren, keken toe.
Lijdenswegen 14:3

hydlogo.JPG (2815 bytes) Carberoth The Grand Toerag Submission Torment


Bad

Met D. heb ik net zo'n ervaring gehad. Het was een ochtend in oktober. Laat in oktober, het kan ook al november zijn geweest. We zaten in de kleine kamer voor.

S. was er ook, maar die bleef niet lang; ik geloof dat hij moest gaan werken.

Toen S. was weggegaan heb ik D. meegenomen naar de badkamer op de tweede verdieping. Ik had de dag ervoor (een vrijdag?) de flessen met het produkt al gekocht. Zeven flessen van tien liter. Donkerblauwe plastic flacons, loodzwaar. De verkoper keek wel vreemd toen ik om zeven flessen vroeg. Tot drie maal toe heeft hij me gewaarschuwd: "kijkt u wel uit met dit spul, mevrouw? Het is behoorlijk agressief!". Ik lachte alleen maar. Natuurlijk is het agressief spul; daar kocht ik het voor.

"Wil je eerst nog koffie, of iets anders?" vroeg ik D., maar hij was vastbesloten; nu moest het gebeuren.

Samen leegden we de flacons in de oude badkuip, we moesten de ramen openzetten omdat we het benauwd kregen van de dampen. Toen we de laatste flacon hadden uitgegoten bleek het bad nog niet halfvol. "We vullen het wel bij met water" zei D.en draaide de kraan open.

Terwijl D. zijn rode sweater (van mijn moeder gekregen) en jeans (hij droeg geen onderbroek) uittrok en op de stoel in de hoek legde, controleerde ik het fototoestel nog een keer. 400 ASA, 36 opnames, zwart-wit. Extra rolletjes, geen flits.

D. kusde me op mijn voorhoofd, en onhandig op mijn wang, het fototoestel klemde tussen ons in, ik zag kippevel op zijn bovenarmen.

"Is alles klaar?" vroeg hij. "Ben jij klaar?" was mijn vraag. Zonder nog iets te zeggen liet D. zich met zijn rechtervoet eerst in het bad zakken. Ik zag hoe zijn bewegingen kleine kolkjes in de dampen die boven het bad hingen veroorzaakten. Met houterige bewegingen liet D. zich helemaal in het bad zakken. Zijn huid zag er bleek en blauwig uit. Zijn benen kon ik onder de oppervlakte van de vloeistof niet zien, maar terwijl ik keek zag ik hoe zijn huid helderrood kleurde ter hoogte van zijn navel, vlak boven de vloeistofspiegel.

D. draaide zijn gezicht naar me toe en zei: "begin maar, het is koud...".

Ik nam de eerste foto.